Archiwum kategorii: słownik

Obudowa

Obudowa jest częścią łączącą koło ze sprzętem. Zazwyczaj wszystkie koła potrzebują obudowy do zamocowania na urządzeniu; z wyjątkiem kół, których oś wbudowana jest w taki sprzęt. Obudowy występują w dwóch rodzajach: skrętne i stałe (nieobrotowe).

Obudowa skrętna w czasie zmiany kierunku obraca się wokół własnej pionowej osi; obudowa może posiadać płytę montażową z otworem przelotowym lub trzpień. Obudowa skrętna może być wyposażona w blokadę. Obudowa stała: brak obrotu; zaprojektowana aby utrzymywać stały kierunek ruchu.

Standard: UNI EN 12526:2001 – ISO 22877:2004

Odporność na zerwanie

Wytrzymałość materiału na rozszerzanie się, nacięcia. Mierzona jest za pomocą testów w warunkach określonych w standardach ASTM D 624b-2000 – UNI 4914:1987. W czasie testu wykonywane jest nacięcie prostopadłe do siły pociągowej.

Otwór

Otwór jest środkową częścią koła, która mieści oś lub łożysko toczne ułatwiające obrót (łożyska kulkowe, łożyska rolkowe, łożyska ślizgowe, itp.) Standard: UNI EN 12526:2001 – ISO 22877:2004

Otwór montażowy

Otwór u góry obudowy służący do mocowania zestawu kołowego do sprzętu. Standard: UNI EN 12526:2001 – ISO 22877:2004

Pierścien łożyskowy

Element łożyska głowicy skrętnej.

Płyta

Górna część obudowy z otworami montażowymi. Może występować w różnych kształtach: prostokątna z czterema otworami montażowymi, kwadratowa z czterema otworami montażowymi, trójkątna z trzema otworami montażowymi, okrągła z otworem pod trzpień, okrągła z trzpieniem.

Standard: UNI EN 12526:2001 – ISO 22877:2004

Siła pociągowa

Siła pociągowa to siła potrzebna do pokonania oporu wywołanego przez tarcie dwóch ślizgających lub toczących się ciał. W stosunku do generowanego przez tarcie, siła pociągowa ma taką samą intensywność, ale przeciwny kierunek. Im niższa jest siła potrzebna do utrzymania sprzętu w ruchu, tym większej gładkości powierzchnia koła może być zastosowana. W przypadku koła przemieszczającego się po płaskiej powierzchni, siła pociągowa musi pokonać opór toczenia powstający w czasie kontaktu koła  – i opór tarcia – powstający między otworem i szpilką osiową.

Szpilka osiowa

Szpilka osiowa łączy koło z obudową. Zazwyczaj składa się z gwintowanej szpilki z nakrętką, podkładek, rury i w razie potrzeby tulejek. Standard: UNI EN 12526:2001 – ISO 22877:2004

Trzpień

Pionowa część obudowy służąca do połączenia obudowy ze sprzętem. Standard: UNI EN 12526:2001 – ISO 22877:2004

Tuleja osiowa

Tuleja osiowa łączy płytę z pierścieniem ruchomym. Dzięki niej, płyta i łożysko tworzą jeden element, a widelec może obracać się wokół własnej osi.