Opór tarcia

Siły wprawiające koło w ruch powodują reakcje przeciwdziałające temu ruchowi.

Opór tarcia oznacza siłę powstającą między dwiema przesuwającymi się powierzchniami i przeciwstawną do kierunku tego ruchu. Siła ta zależy od typu powierzchni (materiału i gładkości) oraz od obciążenia działającego w kierunku prostopadłym do kierunku ruchu (Siła normalna).

opór tarcia

W terminach matematycznych, opór tarcia definiuje się jak poniżej:

Fr = brxN

gdzie: br = współczynnik tarcia N = siła normalna (lub obciążenie) Mr = bvxN

Jeśli dwa ciała są nieruchome, siła oporowa nazywana jest oporem statycznym i reprezentuje

minimalną siłę potrzebną do wprawienia ich w ruch.

Gdy dwa ciała są w względnym ruchu, siła mniejsza niż opór statyczny wystarcza do utrzymania stałej